كه هرگاه از كسى ناخوش‌آيندى به او مىرسيد كيسه‌هاى اشرفى براى او مىفرستاد و كيسه‌هاى بين سيصد تا دويست دينار بود و كيسه‌هاى موسى عليه السلام ضرب‌المثل بود . به نقل از يحيى آورده است ، مىگويد : همواره مردى از خاندان عمر بن خطاب اگر موسى بن جعفر عليهما السلام را مىديد ، علىّ بن ابىطالب عليه السلام را ناسزا مىگفت و آن حضرت را مىآزرد ، يكى از دوستان و شيعيانش گفت : اجازه بفرماييد ما او را مىكشيم ؟ فرمود : « نه » سپس خود سوار بر مركب آهنگ مزرعهء او را كرد ، الاغ امام عليه السلام مزرعه را لگدكوب كرد ، فرياد زد : زراعت ما را لگدمال نكن ! امام عليه السلام اعتنا نكرد و رفت تا كنار او پياده شد و با او نشست و با هم گفتند و خنديدند ، پرسيد : « چقدر هزينهء اين زراعت كرده‌اى ؟ » گفت : صد درهم . فرمود : « چقدر اميد دارى استفاده كنى ؟ » گفت : نمىدانم . فرمود : « من پرسيدم : چقدر اميدوارى ؟ » گفت : صد درهم ديگر . پس امام عليه السلام سيصد درهم درآورد و به او داد . او بلند شد و سر امام عليه السلام را بوسيد . پس از آن امام عليه السلام رفت و وارد مسجد شد ، عمرى به سرعت رفت و سلام داد درحالى كه مىگفت : خدا بهتر مىداند كه رسالت خود را كجا قرار دهد ، اصحاب امام عليه السلام از جا جستند و گفتند : اين كيست ؟ وى به آنها دشنام داد ولى پس از آن طورى بود كه هر وقت موسى عليه السلام بيرون مىشد او سلام مىداد و از جا به احترام آن حضرت بلند مىشد . موسى عليه السلام به كسانى كه پيشنهاد قتل او را داشتند ، فرمود : « كدام يك بهتر بود ؛ آن‌كه شما خواستيد يا آن‌كه من خواستم » . « 1 »

--> ( 1 ) - مقاتل الطّالبيّين : 13 / 28 .